Le Vinyle Club Vynil (Beperkte Editie - Geel) The End Of Comedy - Drugdealer

Het is eindelijk zomer en wat is er beter in deze "na de wereld"-tijd dan terug te duiken in een zoet album dat ruikt naar het Californische strand en zure cocktails.
Le Vinyle Club zet de zeilen bij met een beperkte editie speciaal voor jou, van een album dat perfect aansluit bij je lange zomeravonden.

The End of Comedy is het project van een collectief opgericht door de Californische muzikant Michael Collins, die zichzelf een "verbluffende" artiestennaam heeft gegeven. Drugdealer verkoopt niets illegaals maar weet wel een nieuwe indie pop-scene in Californië te verenigen, waaronder de hele groep van Mac De Marco.
Voor deze feestelijke en relaxte sfeer, omarmen onze oren een psychedelische popgeluid, dat uiteindelijk heel hedendaags is, en ons aanzet tot een sensuele luiheid die we op dit moment zo nodig hebben.
We sluiten onze ogen, we verbeelden ons in een combi die naar Long Beach rijdt, met surfplanken in de kofferbak.
Achter deze koele uitstraling schuilt een getalenteerde muzikant, Michael Collins, voormalig lid van Run DMT en Salvia Plath, die aan het einde van de jaren 2000 werd meegesleurd door de Californische golf. In Los Angeles, waar hij zich in 2009 vestigt, ontmoet hij een zekere Ariel Pink, die trouwens betrokken zal zijn bij The End of Comedy op het nummer Easy to Forget. We weten welke invloed Ariel Pink heeft gehad op de Californische indie-scene van de jaren 2010, en Michael Collins zal zich in dit spoor inschrijven.

The End of Comedy komt uit in 2016 en weet op te vallen door zijn eenvoud en een terugkeer naar de bronnen die de Amerikaanse folk pop nodig had. Tussen psychedelische pop en lo-fi, maakt Drugdealer een sterke entree met dit eerste project.
Met een instrumentale opening die heel jazzy "New Yorks" aanvoelt, brengt The End of Comedy ons vanaf het tweede nummer, "The Real World", met veel warmere klanken, alsof de reis de "echte wereld" moet zijn, net als de migrerende vogels. De muziek van Drugdealer klinkt precies goed omdat deze zeer toegankelijk is en doet denken aan de warmte van de Californische pop uit de jaren '70, soms Fleetwood, soms Beach Boys, een perfecte soundtrack voor het beroemde "gouden uur" op het strand... Het album is zonnig, warm, en sluit af met een eveneens zeer jazzy instrumentaal stuk, punctuated door een enorme lach van de muzikant, alsof hij moest weten dat hij ooit weer terug naar de oostkust moet. Het einde van mooie dingen, The End of Comedy, we zouden ons allemaal moeten afvragen dat misschien eind augustus, zodra de klokken van de vakanties hebben geluid...

Marie Laure