Le Vinyle Club Vinyl Le Vinyl Club Léviathan - Flavien Berger

Zijn eerste album Léviathan noemen is gedurfd, temeer daar dit wezen oorspronkelijk een zee monster is, een kruising tussen een krokodil, draak en slang, dat we vaak tegenkomen in de oude en bijbelse mythologieën…

Om de Léviathan van Flavien Berger te introduceren, definieert zijn label, het zeer bijzondere en underground Pan European Recording (Poni Hoax, Arielle Dombasle, Koudlam…) het als een "waterattractie op een kermis". Dat zet de toon. De muzikant neemt ons mee voor 10 nummers naar onbekende limbo's, tussen psychedelica, electro en poëtische pop.

Het lijkt vaag, maar je moet woorden kunnen geven aan de ervaring van Flavien Berger, een complete artiest zowel in zijn teksten als in zijn muziek, een patchwork van genres dat moeilijk te definiëren is.

Autodidact, hij heeft muziek niet op school geleerd maar industrieel ontwerp, met als eindproject de ontwikkeling van een muziek machine. Als kind heeft hij kort bij het Conservatorium gezeten. Flavien Berger is echt met muziek begonnen met een PlayStation 2 spelconsole en een cassette recorder toen hij 13 jaar oud was, en daarna met de GarageBand software die op zijn computer stond, toen hij student was. Een software die hij vandaag de dag nog steeds gebruikt. Zijn ouders komen uit de beeldcultuur, een vader regisseur op televisie en een moeder montagist. "Ik heb lang gedacht dat ik films zou maken om verhalen te vertellen. Ik realiseerde me dat ik ze ook door muziek kon vertellen," legt hij uit, terwijl hij niet de grote muzikanten die hem inspireerden wil noemen, maar wel toegeeft veel te hebben geluisterd naar zwarte muziek, jazz, soul, Amerikaanse rap of house.

Er is dus een zekere cinematografie in de muziek van deze jonge prodige en Léviathan is ontworpen als een verzameling verhalen of een serie korte films, waarin samenhang niet per se een criterium voor luisteren is.

De reis begint met het zeer electro "8888888", alsof je een club binnenkomt om er onmiddellijk weer uit te gaan en de open zee in te steken met “Abyssinie”. We maken een tussenstop op een “Fête Noire”, een kermis die bijna rockabilly aanvoelt en ons vage herinneringen oproept aan "Statetrooper" van Bruce Springsteen. Elk nummer breekt het ritme van het vorige om de luisteraar beter te laten verdwalen, hem in een vage staat te brengen, een soort auditieve dronkenschap die hem toegang geeft tot de droomwereld van deze "waterattractie".

Léviathan omdat het een veelzijdig monster is met vele gezichten, dat niemand onberoerd zal laten en Flavien een van de meest veelbelovende artiesten van de Franse indie scène zal maken. We laten jullie achter met deze aanstekelijke en uiteindelijk realistische gimmick, Flavien Berger heeft gelijk: "de mooiste reis is de kermis!"

Marie-Laure Sitbon