Le Vinyle Club Vinyl Le Vinyl Club Varua - Quinzequinze

Ontdekking dat er een nieuwe generatie veelzijdige en getalenteerde artiesten is die zich niet langer tevredenstelt met alleen muziek maken, maar de ambitie heeft om zowel de vorm als de inhoud onder de knie te krijgen in een totaal creatief proces.
Dit is het geval met QuinzeQuinze, een collectief van 5 muzikanten die ook ingenieurs, videomakers en grafisch ontwerpers zijn! Onze protagonisten ontmoetten elkaar in 2013 op de designschool van Amiens en namen deze mysterieuze naam aan door om de veertien dagen interactieve 3D-visuals te verspreiden, het resultaat van hun grenzeloze verbeelding!

Maar het is vooral de muziek die hen in staat heeft gesteld hun specificiteiten en complementariteit te uiten, met name door de tussenkomst van twee van de leden: Ennio Neagle en Tsi Min Siu, recht uit Frans-Polynesië. Samen met Robin Morisse Mac Lean en zijn broer Marvin, evenals Julia Dell'Angelo vormen zij een verrassend quintet.
In 2018 besluiten ze een korte muzikale film van vijftien minuten uit te brengen die de geboorte van de wereld vertelt zoals gepresenteerd door de Tahitiaanse legendes, vergezeld van een soundtrack onder de naam Nevaneva, welke hun eerste E.P. wordt. Twee jaar later komt er een nieuwe vier nummers tellende EP uit: Le Jeune, gemastered door Alex Gopher, een van de vertegenwoordigers van de french touch uit de jaren 90 en 2000. De titeltrack is een aanklacht tegen de nucleaire tests die gedurende 30 jaar in Polynesië zijn uitgevoerd en de gevolgen daarvan: een toename van kankergevallen in deze regio! Een ander nummer van deze laatste, "Bolero", zal geremixt worden door een andere grootheid van de deep house van die tijd: Dj Deep.

Met deze eerste succesvolle ervaringen op zak hebben onze autodidakten zich toegelegd op het aanbieden van een mini-album dat begin 2022 is uitgebracht, genaamd: Vãrua. Wat "geest" betekent in het Tahitiaans, en ook de wortel is van het woord "vãrua'ino" dat gebruikt wordt om over kwade geesten en alle meteorologische en hemelse fenomenen te spreken. De ziel van Tahiti is alomtegenwoordig, maar we zijn hier ver van het clichématige beeld of de verouderde ansichtkaart. Of het nu in de muziek of de teksten is, ze zeggen zelf: "we willen spelen met de codes", de smaak voor experimentatie is hun drijfveer.
De etherische stemmen zingen in het Frans op de nummers "Le soleil", "Le Bleu" en "Te tiare", in het Engels in "Muse", "Les restes" en in het Tahitiaans op "Hotu Painu" en "Tapu Te Po", geïnspireerd door de Orero, deze traditionele spreekkunst, op een polyfone manier (genaamd himene tavaras) of soms op een lichte en discrete manier zoals een zucht. Muzikaal gezien zijn de to'ere, de percussies van de eilanden van Polynesië, een ware rode draad die zich tussen de soms gedeconstrueerde ritmes en de mysterieuze en hypnotiserende elektronische harmonieën nestelt.
Bij het praten over "klimaatmuziek" om producties aan te duiden die een ware uitnodiging zijn om te reizen en om je onder te dompelen, roept de groep oude of meer hedendaagse verhalen op. In eerste instantie worden we ontregeld door deze fusie tussen moderniteit en tradities, die ons misschien vreemd lijkt maar al snel vertrouwd aanvoelt.

Hoe dan ook, de fans van de groep en de critici wachten al met spanning op de release van een echt eerste album dat QuinzeQuinze in staat zou moeten stellen zijn publiek uit te breiden en de bekendheid te krijgen die ze verdienen. Wij in ieder geval, kunnen niet wachten!

Arnaud Brailly